Dag 7 - 4 juli Blue Spring State Park

Good morning American Patriots. Tenminste voor de amerikanen. Wij besloten na 4 dagen vroeg opstaan, dat dit de dag was waarop we rustig aan zouden doen. Alle parken zouden overvol zijn. Volgens mij is dit de enige dag, naast 1e kerstdag, waarop de Amerikanen allemaal vrij zijn. Bij alle sites over hoe druk het is, is dit de dag die super-druk staat aangegeven. Dus vandaag niet naar een park. Althans als je een State Park niet meetelt als park. Vandaag gaan we na wat shoppen naar Blue spring state park, In de winter de plek waar de manatee's zijn.

In de zomer kun je er lekker kanoën of dobberen in een grote zwemband. Na eerst even een telefoontje eraan gewaagd te hebben hoe druk het was en wat het ging kosten, stond ons niets meer in de weg. 12 dollar voor een uurtje op het water, mogelijk moesten we buiten het park even wachten tot er een parkeerplek vrij was, maar verder geen enkel probleem.
Ooh op de site stond nog wel in de kleine lettertjes 6 dollar entree voor het park. Peanuts vergeleken met de park prijzen van disney. Hop in de Dodge met de airco, want de zon stond als een brandende ploert aan de hemel. Even snel naar de Premium outlet een paar schoentjes ruilen voor een grotere maat, dan naar TJMAXX, even lunchen en dan in een uurtje naar Blue Springs. Dat is de planning.
Helaas, bij de eerste de beste afslag rijden we de file in, waar we normaliter nog geen 8 minuten over doen, zijn we nu een half uur onderweg. En natuurlijk geen plekje meer te vinden om je auto te parkeren. Volgens mij reden er meer auto's rond op de toch wel grote parkeerplaats als dat er geparkeerd stonden.
Maar goed, Mirjam even snel de hitte en de Hilfiger store in, voor nog wat kleding en naar de converse store voor het ruilen van de schoentjes, en Lisa en ik maar even wachten in de coole auto. Na mirjam weer opgepikt te hebben even snel wat gehaald aan de overkant bij de grote gouden M.
Daarna op weg naar de TJMAXX store, dat bleek niet helemaal onze winkel, hoewel ik er nog een leuke USPA polo, mirjam een leuke Guess zonnebril en lies nog een mooie cover voor haar IPad gescoord hebben.
Daarna zouden we eerst nog even langs het appartement gaan, voor slippers en badgoed, tja het is wel een kano en water. Hoewel we niet van plan waren om er in te vallen.
Maar gezien de drukte van de dag en het tijdstip, waagden we het er maar op, om niet eerst de spullen op te halen.

De tomtom geeft in eerste instantie langer dan een uur aan, maar de dodge rijdt zo soepeltjes dat je al snel over de maximum snelheid heen gaat, echter met een luide pling pling pling weet je dat je 5 miles over de snelheid zit, nu ben ik geen langzame rijder en rij normaliter meestal zo'n 5 miles te hard, maar dat pling, pling elke keer dat je eronder gaat en dan er weer over. Ik weet nu hoe je iemand kierewiet kan krijgen. Dus dan maar nog wat harder, want we willen wel ergens komen.
Na iets meer als een uurtje rijden, en toch al wat grijze wolkjes te zien, die ons nu iets meer zeggen als de vorige keer, kwamen we aan bij het park. Het was echt een state park, niets overdadig, echt een natuurpark.

Er waren een heleboel spaans sprekende mensen met picnic manden en mega barbeque's, maar echt druk was het niet. Na de weg naar de kano-verhuur gevonden te hebben,

waar we onderweg naartoe door een aardige vrouw werden gewezen op een in het water zwemmende alligator. Iets wat we eigenlijk niet wilden weten totdat we er per ongeluk 1 zouden tegenkomen.

Bij het verhuur aangekomen, was dat toch echt helemaal dicht, in tegenstelling tot het gesprek aan de telefoon. Toch wel een beetje een tegenvaller, maar gezien het hele grote bord, meerdere trouwens, pas op alligators en de toch wel hele brede rivier, waar we mochten kanoën, waar helemaal niemand aan op of in het water was. Waren we waarschijnlijk toch niet gegaan. We besloten dan maar te voet naar de bron te gaan. Onderweg nog even gestopt waar we eerder de alligator hadden gezien en nu was er nog 1 en een kleintje nauwelijks zichtbaar op een droog stukje tak net uit het water stekend. Trouwens, het water van de rivier was eigenlijk ondoorzichtig groen, maar naarmate je dichter naar de bron kwam, werd het water cristal clear. We zagen enorme vissen van wel een meter of meer en een heleboel kleinere varianten. Even verderop was er een plek waar je in het water kon, en raad eens, daar was geen vis meer te zien. Nog even 10 minuutjes verder wandelen over de boardwalk en we kwamen bij de bron. Toch wel de moeite waard van de wandeling. Het water borrelt daar uit een diepte van 150 feet via een grotten stelsel naar boven. Een echt heel mooi natuurlijk schouwspel.
Na wat leuke plaatjes geschoten te hebben, terug naar de auto, de grijze wolkjes waren door de bomen niet meer zichtbaar. Maar de eerste spettertjes, die we nu herkenden omdat we deze ook hadden gehad bij aquatica en daar uitgroeiden tot een enorme stortbui, deden ons met gezwinde pas naar de droge auto terugkeren. We haalden het niet helemaal, maar door het warme weer, waren we eigenlijk toch wel droog gebleven. Onderweg op de snelweg barstte het net als de eerste keer helemaal los, nog geen 30km per uur en een zicht van 20 meter reden we verder. En dat het toch lokaal was bleek weer uit het feit dat een aantal km verderop het weer helemaal droog was.

Ditmaal gegeten bij de Subway, een footlong met van alles erop. Heerlijk, maar wel erg vullend. Al met al een dagje waar we toch weer naar iets geweest waren, wat op het lijstje stond. Nog 5 volle dagen in Orlando en ons lijstje is nog niet helemaal afgewerkt. Hopelijk gaan we alles halen.

Martin