Dag 21 - 18 juli De terugreis

Opstaan, ontbijten en de koffers dichtdoen. Het klinkt zo simpel. Als je allemaal kleine stapeltjes zo her en der in een hotelkamer hebt, dan lijkt het allemaal niet zo veel. Maar moet je dat allemaal in de laatste koffer stoppen, dan is het ineens toch veel. Gelukkig hebben we zo'n kofferweger. Oeps iets teveel... Dan begint het overhevelen van de ene naar de andere koffer, nog niet goed, dan maar de strandtas achterlaten. Hoe is het mogelijk dat we ineens zoveel hebben. We hebben toch aardig wat ovenbroodjes, ontbijtkoek, beleg, verorberd en zonnebrand, shampoo e.d. verbruikt en oude kleding achtergelaten.

Uiteindelijk zit alles erin. 3 koffers van respectievelijk 23, 22,5 en 20,5 kilo. 2 stuks handbagage. Een laptoptas, een ipadtas en mirjams handtas (samen ook meer dan 24 kilo)
Blijkt later op de luchthaven, waar toch vriendelijk verzocht wordt, voordat je naar de balie gaat, om je koffers te wegen, om een toeslag te voorkomen, dat er wel 25 kilo in een koffer mag. De handbagage hebben we maar niet gewogen.

11:00 uur moesten we uitchecken. 10:59 verlieten we de kamer. Alles ging natuurlijk makkelijk in ons vervoermiddel. Die ons alleen nog even naar de florida mall en de luchthaven moest brengen. We hadden tenslotte tijd genoeg. De Florida mall is op weg naar het vliegveld en we zouden om 17.55 vliegen. Tussen 11 en 18 uur zit aardig wat tijd. Dus dat moet lukken.

Voor het laatst nog even geluncht bij de Cracker Barrel en voor 5 dollar getankt, want het geen benzine lampje ging net te vroeg branden. Bij de Florida mall aangekomen, meteen naar de make-up afdeling. Het laatst potlood, eyeliner, mascara uitgezocht, en dan de laatste kilometers naar het vliegveld. Nog even 3x Tol betalen. Kom je mooi van je kleine geld af.
Wat ben ik blij dat we in Nederland geen centen meer hebben.
Op de laatste druppels benzine, gelukkig niet verteld aan de meiden halen we de vertrekhal.
Voor 4 dollars kun je met je creditcard een karretje huren. om de 50 meter naar de balie te overbruggen, tenminste als je daar komt, want mooi dat je niet even je auto mag laten staan, om alleen je koffers naar binnen te brengen.
Gelijk gaat er iemand staan fluiten, om je auto weg te laten slepen. Dit roept natuurlijk weer discussie op. Maar deze meneer is zo vriendelijk om het uit te leggen. Bij een verlaten auto gaan ze ervan uit dat er een explosief in zit. Dus moet ie meteen weg.
Dus mirjam even achterlaten bij de auto. Lies en de koffers naar binnen. Dan ik vlug terug. Je wil Lies en de koffers eigenlijk niet alleen laten. En dan mirjam weer snel naar Lies.

Op de laatste dampen benzine moet ik nog een rondje rijden om de auto weer in te leveren.
Gelukkig gehaald. Even snel de auto scannen, de bon uitdraaien en klaar. Geen cent teveel betaald. (Het was inclusief een gevulde brandstoftank bij wegrijden, en dus leeg terugbrengen) Dan zoals elke keer weer even een zoektocht naar de vertrekhal, om ons gezin weer te herenigen. En dan naar de balie. Gelukkig zijn we meteen aan de beurt.
We waren vergeten online in te checken, wat ik toch echt adviseer, als de mogelijkheid zich biedt. Het duurde best wel even. En voor de tweede vlucht van Londen naar Amsterdam zaten we niet eens bij elkaar.

Dan door de security controle heen. Gelukkig was het niet zo druk. En hadden we geen probleem. Geen riem om, de Laptop en Ipad makkelijk eruit te halen. Alle doorzichtige zakjes met niet meer dan 100ml vloeistof in flesjes, tubes, oogpotloden en labello's. Zaten bij mirjam in haar tas en zij kon ze dan ook zo in een bakje doen.
De schoenen, slippers voor de meiden en mijn makkelijke timberlands, ook in een bak en dan er zelf doorheen. Geen centje pijn.

Dan nog even wachten in de grote ruimte voor de gangen naar de gates. Wel zin in een milkshake, dus nog even naar de Burgerking. Hebben ze dat daar niet eens. Dat maar een smoothie bij de Smoothieking. Het vliegtuig is mooi op tijd, en volgens mij spliksplinter nieuw. We hebben een touchscreen schermpje, waarbij je meer dan 25 films kan kiezen, wat tvshowskanalen en zelfs spelletjes. Helemaal te gek, Je kan zelf beslissen wanneer en welke film je wilt zien en je kan ze zelfs op pauze zetten voor een pit-stop.
Met zo'n ruime keus aan films komt er niet veel van slapen. Alleen Lies weet 3 uurtjes haar ogen dicht te doen.
Dan horen we dat er mist op gatwick is. We moeten misschien nog wat langer in de lucht blijven. Gelukkig blijkt deze vertraging nog geen 3 minuten te zijn. Dus hebben we nog net de tijd om relaxed de volgende vlucht te halen. Na een flinke wandeling, een bustochtje en een security check, waarbij we toch weer wat bijzonders in onze bagage hadden. Een Ipad beschermhoes van lies en een poederkwast van mirjam, waren de oorzaak dat de tassen overhoop gehaald werden. En echt voorzichtig zijn die engelsen niet. Ooh een beleefd sorry kan er wel vanaf, maar dat is dat ook alles. Afijn, dit is ook weer voorbij. Dan gaan we wachten in de grote hal. En je kan zeggen wat je wilt maar ik blijf het idioot vinden, pas als de tijd van boarden is, vertellen ze je waar je heen moet. Hopelijk is het deze keer niet ver. Nee, deze keer is het de eerste wachtkamer in de gatehal (45A). Gelukkig kunnen we regelen dat we toch met z'n 3'en naast elkaar zitten. En dan maar wachten op....
Ja de bus. Weer een bus, deze keer die ons naar het vliegtuig zelf brengt. Raar want de slurf van gate 55 zit gewoon aan het vliegtuig vast???
Gelukkig staan we lekker in het zonnetje, want iedereen via de trap het vliegtuig in dat duurt wel even. We vertekken dan ook ruim 40 minuten te laat.

Op schiphol gaat het trouwens veel soepeler. Dat had je gedacht. Staat er iets voor de gate, zodat we niet kunnen docken. weer 10 minuten wachten. Maar dan is het leed geleden.
De Marechaussee is redelijk snel, en de koffers zijn er ook snel, dan met de bus naar P3. De bus kwam al snel en hup alles de bus in. De auto stond natuurlijk helemaal aan het einde van de Parkeerplaats wat is P3 groot en vol. Na een korte wandeling, de auto gevonden waar ik hem had achtergelaten. Snel terug naar de uitgang waar de meiden met de koffers stonden te wachten. Dan nog een uurtje naar huis tuffen. Wat een verschil. Ons kleine autootje, de drukke weg en alles op elkaar gepropte omgeving.

Thuisgekomen, als eerste onze beestjes verwelkomt, daarna de zooi naar de waskamer, en alle nieuwe aanwinsten bekijken.

We snappen nu dus ook waarom de koffer niet dichtging want dit is alleen nog maar van dochterlief.

Wat een zooi is het, we zijn nu met was 5 bezig en nog is het eind niet in zicht. Lies ligt al lekker te ronken en na deze was is het ook voor ons tijd om een nachtje in te gaan halen.

Nu nog een mooi fotoboek maken, en de verhalen vertellen aan familie, vrienden, bekenden en collega's en dan zit het er weer op. De tijd is snel gegaan, maar het was wel een mooie tijd.

Nogmaals bedankt voor de reacties en hopelijk tot blogze.

Dag 20 - 17 juli Een dagje bij het zwembad

Omdat we gisteravond besloten hebben om vanochtend alvast wat in te pakken, is het gevoel dat de vakantie bijna over is bij het opstaan erg aanwezig. Alles past gelukkig in de koffers. Het is wel een beetje passen en meten, zodat we maandagochtend eigenlijk alleen de laatste spulletjes in de laatste koffer hoeven te stoppen.
Uiteraard moeten de koffers weer aan het gewicht voldoen, zodat we niet net als 2 jaar geleden, een koffer open moeten maken en iets over pakken. We hebben dus een kleine kofferweegschaal meegenomen. Dat is echt ideaal. Over Lisa's koffer maken we ons eigenlijk nooit zorgen, die is van zichzelf heel licht en meer als 20 kilo hebben we er nooit ingekregen. Het gaat om de grote samsonite koffer van mij, die op zichzelf al bijna 6 kilo weegt. En er kan een boel in, dus je zit heel snel aan het gewicht. Hoe weet ik niet, maar de koffers zitten vol, en we blijven binnen het gewicht.

Na het inpakken, de spulletjes voor het strand nog even apart gehouden, eerst nog even een hotdog gegeten bij de Five Guys. (Ook deze zijn daar erg lekker), en dan naar het strand. Tenminste dat was het plan. Maar genietend van de hotdog besluiten we om niet naar het strand te gaan, het is toch wat kilometers en tijd voordat we bij het strand zijn. De wolkjes waren ook niet echt uitnodigend en we wilden op tijd terug zijn, om gedouched en omgekleed te gaan eten bij een stiekhouse zoals Lisa zegt. De Outback is een erg gewild restaurant en als je er om half zes bent dan kun je nog meteen aan een tafeltje, kom je wat later dan moet je gewoon wachten totdat er wat vrij komt.
Om op tijd in het restaurant te zijn, besluiten we om niet naar het strand te gaan, maar naar het zwembad bij het hotel. Na wat gedobber met live muziek van een country zanger in het naburige restaurant. (die overigens volgens ons gedurende de hele 3 uur dat we daar waren geen pauze heeft gehouden). Even lekker opgefrist en naar het restaurant. Deze keer geen blooming union, maar een flatbread als voorgerecht. Ook erg lekker. Zowel de pasta, de ckicken barbie en de cheeseburger van lies hebben ons weer goed gesmaakt.

De laatste avond regent, onweert en bliksemt het van jewelste, het is goed geweest dat we gisteravond de foto's met de ondergaande zon hebben gedaan. Niemand wil naar huis. Het onweer is zo dichtbij en klinkt zo hard, dat we op onze bedden liggen te schudden. Het gaat nog tijden door, de bliksem zien we boven de zee achter de wolken nog vele malen. Een prachtig natuurfenomeen. (Zolang er geen ongelukken gebeuren)

Het is jammer dat dit stukje wereld zo ver weg is, en dat we onze dagelijkse wereld niet makkelijker kunnen mixen met het stukje wereld dat Florida heet.

Nog 1 nachtje en morgen hoeven we pas laat te vliegen, dus pikken we nog even de florida mall (op de weg naar het vliegveld) mee.

Het is een geweldige vakantie, enig minpuntje was Lisa's oorontsteking. De dagen in de parken waren geweldig, met als hoogtepunt natuurlijk het zwemmen met de dolfijnen. Het shoppen is ook goed geslaagd. 3 weken vakantie is ook zoweer voorbij. Het is goed dat we van elke dag genoten hebben.

Het bijhouden van het blog is eigenlijk best wel leuk, het geeft je de kans om 's avonds de dag nog even na te leven. En degene die thuisblijven te laten meeleven met onze vakantie.

Degene die reacties geplaatst hebben wil ik graag bedanken, ik keek er in ieder geval naar uit of mijn stukjes nog gelezen werden. De volgende keer zal ik dit zeker weer doen. (Mits er natuurlijk vrij internet is)

Dag 19 - 16 juli Clearwater Beach

Na een eenvoudig ontbijtje op bed voor de meiden, zijn we richting het strand van Clearwater Beach gegaan.
Donkere wolken boven het land, maar richting de golf van Mexico ziet het er goed uit.
Het laatste stukje op de weg is eigenlijk best wel druk.
Waar de mensen zijn gebleven weten we niet, want op het strand was het niet druk. Het parkeren is wel een klein probleempje, maar volgens mij doen bewoners voor 5 dollar per dag hun eigen oprit verhuren. Aangezien ik blij was met een plekje dit meteen gedaan. Later bij de parkeermeters bleek het 1,25 $ per uur kostte, en de parkeerplaatsen aan het strand tot zelfs 20 doller per dag. Dus zo slecht was het nog niet.

De meiden had ik voor het zoeken naar een parkeerplekje al afgezet om een plekje op het strand te zoeken.

Dat we de telefoons thuis hadden gelaten, bleek nu niet echt handig, want ik moest toch een tijdje zoeken waar de meiden gebleven waren. Maar de twee blauwe handdoeken vlak bij de lifeguard waren toch wel vindbaar, want de meiden waren inmiddels al in de zee gedoken.

Maar wat is het toch een mooi strand, het is zacht wit zand, wat niet plakt, en als het even op je lichaam zit en opdroogt valt het er zo vanaf.

Het water is net als de vorige keer, behoorlijk warm. In de zee, zien we de dolfijnzoekbootjes en wat zeilboten, van die bananen, parachute achter bootjes (die trouwens best ver het water op gaan) en waterscooters. Maar al deze vaartuigen mogen niet vlak bij de kust komen, alleen op bepaalde afgebakende plekken.

Na behoorlijk wat gedobber, er waren ook een beetje golven, wat het wel leuker maakt, zijn we eind van de middag weer naar huis gegaan. Deze keer niet via de snelweg, maar via de weg langs de kust. Stel je hier niet teveel van voor. Tussen de weg en het strand zijn bijna altijd wel huizen (mooie luxe) of hotels of resorts, die het uitzicht belemmeren. Bijna al deze plaatsen hebben hun eigen stukje strand, de publieke stranden zijn wat lastig te vinden. Maar het waren onderweg wel hele mooie huizen in belleair, In Indian rocks beach waren de huizen wat minder, maar nog steeds wel van de betere stand. Onderweg nog even wat gegeten bij Denny's. Deze vestiging was wat oud, het rook ook oud, de ramen waren vies maar de meiden hadden er de grootste lol om. Gelukkig waren we snel klaar met eten en zijn we weer gegaan.

Lisa deze keer voorin in de auto, wat goed is voor een fotootje

. Ik zal als grapje om haar te laten schrikken even de panic button op de afstandsbediening indrukken. Ik dacht in mijn onwetendheid, dat de auto dan even zou toeteren en dan zou stoppen, wat een misrekening was dat. Het getoeter wilde niet uit. De meiden wilden hier niet bijhoren en "vluchten" het hotel binnen. Ik van alles proberen, het ene knopje na het andere, de auto starten, niets hielp. Ahhhhhh.
Gelukkig was er een mevrouw die wist hoe het moest. In de afstandsbediening van de auto zit een sleutel. Deze kun je eruit halen door het ringetje eraf te halen en als je de auto dan op slot of van het slot doet met de sleutel dan gaat hij uit.
Zo gezegd zo gedaan, na nog vele toeters (het ringetje gaat er natuurlijk niet makkelijk af) de auto dicht gedaan met de sleutel. Helaas dit hielp niet, waarschijnlijk omdat nog 1 van de achterdeuren openstond. Deze toen dicht gedaan. Wat natuurlijk veel te langzaam gaat.
Eindelijk de deur is dicht, de sleutel is omgedraaid, en jahoor het wordt stil. Gelukkig.
Iets om nooit te vergeten en de volgende keer bij voorbaat uit te zoeken.

Nu alle rust weer is wedergekeerd, even douchen, skypen met de familie want Mark is jarig en dan op weg naar de zonsondergang bij Pete's pier.
Daar aangekomen bleken we dus mooi aan de verkeerde kant van het eiland te zitten en moesten we snel maken aan de andere kant te komen voor een zonsondergang in de zee.
Hup naar St Pete's Beach. Daar aangekomen, wederom een parkeerterrein waar je moet betalen. (dit is dus niet alleen in nederland) en snel naar het strand. Mooi op tijd. Na flink wat foto's van ons mooiste kind gemaakt te hebben,

werden we geattendeerd op een rog in het water. Best bijzonder dus. Toen zagen we nog wat springende visjes. En toen zelfs een paar dolfijnen, die heel relaxed wat lucht kwamen scheppen. Helaas doen ze dit zo snel dat de camera dit in het donker niet kan bijhouden. Dan maar in ons geheugen griffen. Dus we hebben nu dolfijnen gezien in Seaworld, geaaid in Discovery cove, met een boottochtje in het wild zien springen en nu zelfs vanaf het strand zien zwemmen. Geweldig.

Nog even een ijsje gehaald en dan weer terug naar het hotel.

Morgen de laatste hele dag. Wat gaat die vakantie toch snel.

Dag 18 - 15 juli Tarpon Springs

Vandaag rustig opgestaan. Bij de walmart wat Broodjes gezond gehaald. Erg lekker, maar om te ontbijten wel een behoorlijke maagvuller. Het weer deed een beetje raar, dan bewolking, dan een regenbui, dan weer volop zon. Het lijkt een ideale dag, om toch rond de middag naar een plaatsje te gaan.
Zo gezegd zo gedaan, een kleine 40 minuten in de auto, en we rijden het plaatsje binnen, het ziet er meteen gezellig uit. De eerste parkeerplaats kost 5 dollar per dag. Dus daar dan ook maar meteen neergezet, even verderop was het goedkoper, maar ja dan moet je toch weer teruglopen om de eerste winkeltjes te zien. Het waren leuke gezellige winkeltjes. Tarpon springs staat bekend om sponsen en de griekse sfeer.

De eerste de beste winkel, was ruim voorzien van allerlei sponsen, er was ook een klein zaaltje, alwaar ze lieten zien hoe ze aan de sponsen kwamen, wij hadden echter met dit weer geen zin om echt ervoor te gaan zitten.

In het winkeltje heeft Mirjam een aantal foto's gemaakt van de sponsen en de curiosa die er te koop was.

Even later komen we een bus tegen, die er enigszins misplaatst in dit grieks dorpje doorheen rijdt, maar dit soort busjes zijn een bekend gezicht langs de strandjes.

We hebben het straatje langs het water met de sponsbootjes afgelopen en het zijn leuke kleine winkeltjes met van alles te koop. De gebouwtjes zijn echt wel een beetje grieks gebouw met op de kale muren, leuke muurschilderingen zoals deze:

Op 1 van de bankjes was een jongentje aan het spelen met een puppy. Heel lief, schattig noem maar op, het was een kruising tussen een chihauhau met een weenie, volgens het jochie.
Iedereen kan begrijpen dat Lisa die natuurlijk het liefst als souveniertje mee naar huis had meegenomen.

Na helemaal tot het einde te zijn gelopen en weer relaxed terug, besloten we in een grieks restaurant/bakery Hellas wat te gaan eten. Een pita broodje met gyros, een pita gezond, en een griekse cheeseburger. De pita-broodjes smaakten bijzonder goed. En een toetje uit de bakkerij was dan ook te verleidelijk om te weerstaan. Iets met chocolade en iets met aardbeien, het was zoals ik zou willen noemen, gezoet naar amerikaanse smaak. Wel lekker, maar je moet er niet teveel van eten.

Omdat we zelf foto's van ons aan het maken waren, was er een medewerker van het restaurant zo vriendelijk om een foto van ons drietjes te maken.

Na het bezoekje aan dit toch wel leuke plaatsje hebben we het eind van de middag doorgebracht bij het zwembad van het hotel. Na het zwemmen hebben we gegeten bij Panera bread erg lekker.

Morgen een dagje aan het strand? Wie weet.



@CARLA: als het weer niet drukkend is gaat het super goed en kan ik de hele dag lopen echt super zelf als er een regenbui is want dan blijft de temperatuur goed alleen heb je ook dagen of gedeelte van de dagen dat het wel drukkend is en dan willen we benen niet vooruit maar dan ga ik gewoon ff zitten totdat mart en lies uit en atractie zijn ik durf toch bijna nergens in haha Lies mist Fa nu enorm ze wil heel graag naar de camping komen als we terug zijn maar dat moeten we maar ff bekijken en bespreken want ze zou ook naar mijn ouders gaan als we terug zijn en dr beestjes gaat het nog steeds GOED?XXXXMIR

Dag 17 - 14 juli Busch Gardens

Vandaag is de laatste dag dat we gebruik kunnen maken van onze 14 dagen kaartjes van Seaworld, Aquatica en Busch Gardens. Het is toch nog iets verder dan we dachten en bijna 40 minuten rijden, BG is namelijk aan de andere kant van Tampa als waar wij zitten.
Heel even leek het erop dat het niet zo druk was, totdat we naar een ander parkeerterrein werden gedirigeerd door van die bejaarde mensen met zo'n fel gekleurd hesje aan, en zich gedragen alsof ze een verkeersagent zijn. En dan hebben wij het over een pensioenleeftijd van 67 jaar, Hmmm. Bij BG heb je ook parkeren waar je iets meer voor betaald zodat je dichter bij staat. Het grappige is, bij BG sta je wel dichterbij, maar het stuk wat je moet lopen naar de ingang is langer dan het stuk wat je moet lopen als je op de normale parkeerplaats staat naar het treintje wat je van die normale parkeerplaats naar de ingang brengt.

Deze keer ging het bij Lisa en Mirjam prima bij het inchecken. En ja, wederom ging het bij mij niet goed. Mijn huidige vingerafdruk hoorde niet bij de pas die ik gebruikte. Gelukkig wist omaatje (alweer zo'n bejaarde) raad. Mogelijk zat er wat zonnebrand of zo op, even schoonvegen aan je shirt. En ja hoor, wijsheid komt met de dagen, het werkte. Zo waren we binnen. Als eerste op weg naar de Congo river. Het was langs de Gwazi houten achtbaan, de vorige keer hadden we de lion gedaan en nu zouden we de tijger doen. Dat was met recht zouden. Want vandaag deed de tijger het helemaal niet. En de rij voor de lion was ons iets te lang.
Dan maar door naar de congo. Eerst even wat eten bij de Bakery, dat zag er allemaal wel heel erg lekker uit,

bijna te moeilijk om te kiezen.Daarna terug op het pad naar de congo. Dat zou zo zijn, maar het treintje van het park stopte precies voor onze neus, en dus eerst een ritje met de trein. Het was een leuk ritje, waarbij je nog aardig dicht bij de 'wilde' beesten kwam.
Toen de congo, eindelijk bestemming bereikt. De wachttijd was aanmerkelijk korter als de vorige keer, en zeker niet zo warm. Bij de water attracties staat de leuke opmerking:
"Dit is een waterattractie, je wordt hier nat, waarschijnlijk zelfs doorweekt."
Ooh en dit is niet gelogen. Kletsnat,

tot het laatste draadje van onze onderbroeken, en een lol dat we hadden. Daarna zijn we naar de tijgers gegaan of eigenlijk kwamen we daar toevallig langs, net op het tijdstip dat ze wat gevoerd werden. Wat een souplesse zit er in die lichamen van die tijgers.

Hierna zijn we naar de Tidal wave geweest, zoals de naam al doet vermoeden wordt je ook hier weer nat. En ja ook hier hangt dat bordje. Geef je spullen die je niet nat wilt laten worden of aan een non-rider of stop ze in een locker. Gelukkig voor ons slaat mirjam deze rit over, zodat de spullen veilig droog blijven.
Het is eigenlijk een heel kort ritje, je zit met 20 man in een bootje, je drijft zo'n 150 meter door een stroompje, dan wordt je een eind de hoogte ingetrokken, nog een klein stukje drijven, en dan met een enorme snelheid naar beneden, eindigend in een enorme golf, die de mensen naast de attractie en op de brug doorweekt. Ook degene die in de boot zitten, zijn doorweekt, eerst door de splash, dan door het neerkomende water en dan nog eens door het water wat van de brug afkomt. Met recht doorweekt dus.

Gelukkig vind Lisa dit helemaal geweldig, en gaan we nog een keer, met nog geen 10 minuten wachttijd heb je geen tijd om op te drogen en dus geen reden om het niet te doen.
Deze keer zaten we in het midden van het bootje, het zou niet uit moeten maken, dacht ik.
De vorige keer zaten we op het laatste bankje. Maar de middelste bank daar wordt je echt natter. Volgens mij, is nu het binnenkant van het draadje van mijn onderbroek zelfs doorweekt. Ik kreeg een dejavous gevoel van afzwemmen met kleren aan.
Gelukkig is het warm weer, en drogen we aardig, niet dus, de zon schijnt maar af en toe en die is toch echt wel nodig, om de twee lagen kleding te doen drogen.

Dan nog even een slurp puppie voor de meiden en op de weg naar de uitgang nog even langs de Gwazi om te kijken of de tijger rit nu wel gaat. Met dat we daar zijn, bliksemt het, en meteen zijn een aantal attracties gesloten, zo ook, de gwazi. Dan maar naar huis, we zijn er toch bijna 6 uur geweest. Nog een paar honderd meter en we zouden buiten de entree poorten zijn, maar een natuurlijke douche doet ons iets vertragen.
Via de winkeltjes, afdakjes lopen deze stoere hollanders toch door. Zo'n buitje kan wel 2 uur duren. Met dat we bij het treintje zijn, is het even wat minder, zo kunnen we net naar de auto komen. Het is geen miezer, zoals we bij ons kennen, maar gewoon kleine druppeltjes.

Bij de auto gekomen, nog steeds geheel doorweekt, hadden we gelukkig de strandlakens, die ons hielpen bij het drooghouden van de stoelen.
Het grappige is, en dan weet je meteen hoe lokaal zo'n buitje is, 2 straten verder was de straat helemaal droog.

Bij het hotel aangekomen, even snel wat droge kleren aangetrokken, en dan op zoek naar wat eten. Het wordt wederom de five guys hamburgers, net om de hoek van het hotel, deze zijn toch wel erg lekker en een normale frietjes daar eten we met z'n drieen van.

Daarna nog even naar de walmart, met al dat warme weer, drink je aardig wat weg. Toch ook nog een leuke bikini voor Lies gescoord, ze hadden echter alleen of een topje of een broekje, dus nog maar even langs een andere walmart. Deze supercenter is wel iets verder weg, maar een bikini zeker waard. Helaas hadden ze daar niet de gewenste maat. Dan nog maar even naar een neighbourhood walmart, deze heeft dus alleen maar food. Dus wij vinden alleen de supercenters interessant.

Bij het hotel aangekomen, nog even wat internetten en dan gaan slapen. Wat we morgen gaan doen, weten we nog niet.

Dag 16 - 13 juli Aquatica

Na een ontbijtje van donuts, de boel verzameld en wederom een tripje met de auto, naar Orlando. Vandaag is een dag die we al gepland hadden vanaf het begin. Op mijn verjaardag zouden we gezellig naar Aquatica gaan. Om 1 uur waren we in het park, de thermometer gaf toen al 37 graden aan. En ondanks dat je in een waterpark zit is en blijft dat toch best warm.

Na lekker dobberen in zowel het golfslagbad als de lazy river, zijn we het er wel over eens. Het is eigenlijk geen doen, om in deze temperaturen naar een pretpark te gaan. We zijn dan ook blij dat de de voorgaande jaren al de parken al hebben gehad. Morgen hebben we nog 1 dagje Busch Gardens op het programma staan, maar dan zorgen we echt dat we bij de tijd dat het park opengaat we ook voor de deur staan. Het is gelukkig dichtbij.

Na het zwemmen, waren we zo opgedroogd. Zodat we lekker in een restaurant konden gaan eten.
Vandaag gaat de jarige job lekker steak eten. Zo'n lekkere amerikaanse grote steak.
Als voorafje hadden we patat met gesmolten kaas en bacon. Het lijkt een beetje op de kapsalon, maar dan toch anders.
Daarnaast hadden we een blooming union.

Bij elkaar al een aardig voorgerecht.
Lisa had een enorme cheeseburger, heel erg lekker, en mirjam had kipfilet met pasta en een bijzondere lekkere saus. Parmezaanse kaas met marsala. Ik had zelf een enorme steak en ceasars salad.
Het was zo lekker om je vingers erbij op te eten, maar we hebben het gelaten bij een vol rond buikje.
Dan op weg naar huis, morgen is er weer een dag.

Vanuit de ziekenboeg: Het gaat een stuk beter met Lisa's oor-infectie. Met het oordopje erin kan ze lekker in het water.

Dag 15 - 12 juli Een dag met een verrassend einde

Vandaag was een dag vol verrassingen. Als eerste besloten we niet naar Tarpon Springs te gaan. Het was toen we wakker werden wel al erg warm, daarom besloten we niet te gaan wandelen in Tarpon Springs. Maar de verkoeling van het waterpark op te zoeken, we hebben tenslotte kaartjes voor 14 dagen. We moesten wel nog even goede earplugs voor Lisa halen. Walgreens zouden deze hebben. Overigens hadden we een email gekregen met betrekking tot het doktersbezoek enkele dagen geleden, of we daar nog op wilden evalueren. De Tomtom gaf geen walgreens aan op de weg naar orlando, dus dan maar naar de bekende walgreens. Deze was sowieso vlak bij Seaworld en Aquatica.
Na een anderhalf uur in de auto getoerd te hebben, waren we bij de walgreens. De aardige dokter stond bij de apotheek, en het winkelpersoneel verwees ons naar haar, om de goede earplugs te krijgen. Toen ze ons zag, maakte ze even tijd voor ons, ze keek in lisa's oor en zei dat het de goede kant op ging. Het is nog niet helemaal over, maar het gaat zeker goed. Ze ging zelfs mee de winkel in, om de juiste aan te wijzen. Na de extra opmerking dat als lisa er last van zou krijgen, ze echt niet meer mocht zwemmen deze vakantie.
En dat zonder rekening. Service met een smile zogezegd.
We waren net te laat in Seaworld om de SHAMU de orca killer whale show te zien voor de vierde keer. Dus hebben we nog even wat dierenattracties bekeken, de dolphin-nursery,

de manatee's (wat zijn dat toch ook enorme beesten)

en langs de Stingray-lagoon, die overigens, als je met ze gezwommen hebt, maar erg matig is.
Dan naar de Orca show, deze was toch weer anders als de andere shows, wat het natuurlijk voor het publiek wel leuker is. Tevens is er een klein orca-tje die al heel leuk begint mee te doen, door gewoon te volgen wat mama doet.

Daarna nog 1 keer in de helicopter vlucht, en dan op weg naar Aquatica, Inmiddels is het 4 uur geworden en nauwelijks geluncht, de binnenkant van ons begint kenbaar te maken dat we ook daaraan moeten denken en dus besluiten we om toch nog maar eerst wat te gaan eten. Na waarschijnlijk voor het laatst de cracker barrel te hebben bezocht, gaan we op weg naar aquatica. Op weg daar naar toe, besluiten we om morgen en mogelijk overmorgen naar Aquatica te gaan. Dus nu nog even langs de shopping mall met name de hilfiger store. Een te kleine zwembroek ruilen voor baseball petten, zodat de hoofden van de meiden wat bescherming tegen de zon hebben, want ook vandaag staat hij weer lekker te branden aan de hemel. (By the way, het grootste gedeelte van Amerika heeft nu een heatwave, en gaan er allerlei waarschuwingen voor genoeg drinken, uit de zon blijven en op je buren en familie letten uit).
We slagen voor 3 polo's, een lekker sweatshirt voor Lies, nog een cadeautje en 2 petten.
Inmiddels wel weer een uur verder, gaan we terug naar ons hotel.

Bij ons hotel aangekomen, gaan de meiden even lekker in de hottube. Het is even heel warm, maar dat went snel, dan nog even de bubbels aan, en genieten maar.

Terug in de hotelkamer, ga ik met het blog beginnen en kijken we wat TV. Wipe Out kennen ze hier ook.
Dan een gil, er loopt een mier op Lies haar been, en op het bed en op de grond. Nu hadden we er al 1 in de badkamer gezien. En er verder niet zoveel aandacht aan besteed. Maar nu worden het er toch wel wat meer en in BED!!!!. Dus ik naar beneden het melden bij de receptie.
Ik kon meteen kiezen uit 2 andere kamers, 1 ernaast of 1 er tegenover. Ernaast leek me het slechtste idee, dan er maar tegenover, is ook makkelijker verhuizen. Eerst even checken.
Nee, geen mier te zien, wel weer een enorme warme kamer, airco stond natuurlijk niet aan.
Na in 20 minuten alles gecontroleerd op mieren overgebracht te hebben naar de andere kamer werd het tijd om...

Ja te zingen voor papa, ja op nederlandse tijd had ik 47 jaar geleden om 10 over 4 het levenslicht gezien dus werd ik verrast met een lang zal hij leven, en een kleinigheidje.
Een heel irritant spelletje waarbij je 1 pin moet overhouden. (het staat op elke tafel in de cracker barrel). Iets om je hoofd over te breken op de terugreis in het vliegtuig.

De nacht was bijzonder warm, of je moest de airco aanzetten, maar die maakt dan weer zoveel lawaai dat je daar niet van kan slapen.

Vanochtend, lekkere donuts gehaald en op bed opgegeten. Je bent tenslotte maar 1 dag in het jaar jarig. De plannen zijn Aquatica, maar met ons weet je het nooit. Dat is het voordeel van vakantie en een eigen planning.

@Ineke, mijn cadeautje had ik in nederland al gehad, een grote externe harde schijf.
@Sonja, echt waar, zo veel?? We hebben er 40$ voor betaald in de Guess-store op de Prime.
@Iedereen, namens Lisa bedankt voor alle felicitaties en kaarten het is erg leuk om zo toch op je verjaardag gefeliciteerd te worden.

Dag 14 - 11 juli Lisa 13 jaar

Lang zal ze leven, Lang zal ze leven. Ja om 7.00 uur zingen valt niet mee.
Na Lisa gefeliciteerd te hebben met haar 13de verjaardag, is ze dol verrast door de verjaardagskaarten die er zijn, hoe komen die nou hier?

Na het lezen van de kaarten is het tijd, voor de cadeautjes. Een Guess handtas, een handdoek van de verenigde staten. Twee setjes valse nagels, 2 potjes nagellak, een sleutelhanger van Florida, wat makeup voor als je er wat witjes uitziet, nu niet echt nodig dus, en een mascara roller.

Haar grote verjaardagscadeau had ze vorige week al gehad. Met de dolfijnen zwemmen in Discovery Cove.

Tja en zoals ik gisteren al zei, een verjaardag zonder taart is geen verjaardag. Dus om 07.30 zaten wij aan de chocolade taart, ik moet zeggen. Hij was erg lekker. De halve taart hebben we soldaat gemaakt.

Na nog even geskyped te hebben met opa en oma, was het tijd op te ontbijten.
Een heel simpel ontbijtje, maar voldoende. Even terug naar de kamer, voor de strandtas, en alvast de zonnebrand opspuiten. Tegenwoordig hebben ze van die spuitflessen, die je op een kleine afstand als ware het deo opspuit. IDEAAL.
En dan is het tijd om een boottochtje te gaan maken met Little Toot. Het is zoals gezegd een klein bootje. Toen er zo'n man of 20 aan boord waren, werden de trossen los gegooid. In het begin, mogen er weinig golven gemaakt worden, dus gaan we niet zo hard. Er werd alvast uitgelegd, dat de dolfijnen het liefst in de hekgolven zwemmen, en dat ze er van houden om aangemoedigd te worden. Klappen, gillen, fluiten, etc.

We waren nog niet zo lang onderweg, en gelukkig net buiten de 'no wave zone' en in de mexicaanse golf, toen er een dolfijn opdook. Ik al helemaal blij, dat was tenminste 1 dolfijn. Hij of zij, want dat kan ik natuurlijk niet zien. Zwom en sprong een tijdje met ons mee, maar de mensen bij ons aan boord waren niet van die uitgelaten mensen, weinig klappen, schreeuwen, fluiten etc.
De dolfijn liet ons dus voor wat het was. Het is overigens volgens de wet verboden om ze eten te geven en ze te aan te raken.
Er was er even later nog 1 die heel even aanhaakte. Maar geen gejoel. Dus ook die vond ons niet de moeite waard, want toen die eerste met ons meezwom had ik even het gevoel van wie kijkt er nu naar wie???


Toen hebben we in het kanaal nog een kleine toer gekregen over wat kleine optrekjes en hun verhaal langs de kant. Laat ik het zo stellen, als ik nog ergens 40 miljoen heb liggen, dan zou ik misschien in aanmerking komen voor de kleinste van de langs het water gelegen stulpjes.
Namen als John Travolta, Nigel Mansell, een hele rijke gescheiden car-dealer en een bokskampioen waren de eigenaren van de hutjes.
Volgens de radio, was er op de weg terug ook nog een dolfijn gesignaleerd, maar deze hebben wij niet gezien. Een uur en kwartier later waren we weer terug.

Inmiddels half 1 was het tijd voor een hapje eten, zo gezegd zo gedaan. Even lekker in de airconditioning. Want zo rond de middag, is het zo in de zomer aardig warm.

Na het eten, naar het strand aan de andere kant van de weg, PIER 60. Even afkoelen in het water. De vorige keer dat we hier waren, 2 jaar geleden in mei, was het water iets helderder. De temperatuur van het water was eigenlijk best wel warm, ook daar waar de bodem wat steiler naar beneden liep. Zal wel met de warme golfstroom te maken hebben.

Na wat zonnen, en nog een keer even afkoelen was het tijd om op te drogen, want met je natte kleding een restaurantje in gaan, wordt meestal niet erg gewaardeerd.

Ineens een gil, Lisa dacht dat er een blaadje of zo tegen haar been kwam, maar dit bleek een voltreffer te zijn uit het achterste van een zeemeeuw, of pelikaan. Dat hebben we nooit kunnen ontdekken. De vieze smurrie, snel afspoelend in het water, bleek niet alleen op het been van Lies te zitten, ook 2 handdoeken bleken sporen ervan te hebben.

Gelukkig ging het er makkelijk af, maar de fun van de beach werd iets minder, daarbij begon er toch vanuit het land een aardige grijze massa richting het strand te komen, en voordat iedereen tegelijk het strand zou verlaten, zijn wij vast gegaan. Het hotel heeft tenslotte ook een zwembad.

Aangekomen in het hotel, was het zwembad zeer aangenaam, een andere gast van het hotel, heeft ons nog wat tips gegeven over waar je lekker kunt eten. En uitgelegd dat op het parkeerterrein achter ons op woensdagavond bikernight is. Er zijn dan zo'n 600 tot 1000 motoren, mmmm ben benieuwd hoelaat zij weggaan en hoeveel herrie dat is.
Op vrijdag is er special car night, allemaal oldtimers, snelle en gepimpte auto's.

Na aangekleed te zijn, hebben we nog even geskyped met ons nieuwe nichtje en opa, en toen de laatste helft van de taart opgegeten. Nu nog wat simpels gegeten, en nog even langs de walmart. Lisa heeft nu echt haar laatste cadeautje gekregen. Een justin Bieber panini boek met zo'n 80 stikkers.

Er zaten gelukkig niet veel dezelfde stikkers tussen en inmiddels zijn ze ingeplakt.

Al met al een leuke verjaardag. Morgen gaan we naar Tarpon Springs.

Mededeling vanuit de ziekenboeg: De antibiotica slaat goed aan, Lies haar gehoorgang is niet zo dik meer en de rode kleur is weg, ook de pijnsteken worden minder in frequentie en minder erg.

Dag 13 - 10 juli Naar Clearwater

Vandaag een reisdagje. Het is maar 1 uur en 3 kwartier rijden van Orlando naar Clearwater. De laatste ochtend in het appartement maar niet ontbeten. Nog even lekker douchen, de laatste spulletjes bij elkaar zoeken en dan de auto volladen, nou ja vol, met zo'n auto zit hij niet echt snel vol. Alle laatste restjes van de hagelslag, vruchtenhagel, pindakaas, duopenotti, jam en boter, ovenbroodjes helaas moeten weggooien. Op de nieuwe locatie, hebben we geen keuken, alleen een magnetron, een koelkast en een waterkoker. Ontbijt is inbegrepen. Nu nog even uitchecken en dan op weg. De klok geeft 9.43 aan. Dat is mooi, gezien dat we voor 10.00 uur uit moesten checken, anders moesten we een dag extra betalen. Nou en dat geld besteden we liever aan shoppen, wie niet zou ik zeggen.

Eerst even tanken, 1 tank in de week, dat is op zich niet slecht. Er gaat dan 18,5 gallon (3,47 liter) in en dat kost 60 Dollar. Totaal dus 64 liter voor 42 euro dat is 66 cent per liter. Wat een wereld is dat hier.

Hierna zijn we gaan ontbijten bij die grote gele M. Een plastic bakje met een plakje geel, wat ei bleek te zijn, een soort maisbroodje, wel en beetje droog. Er zit ook een mini hamburger in, wat niet echt naar hamburger smaakt, maar naar een soort saucijzeworstje.
En dan het lekkerste 3 pancakes met heerlijke syrup, om je vingers bij af te likken.

Het is echt heerlijk relaxed toeren op die Amerikaanse highways. En zeker op zondag is het echt niet druk. Met behulp van de TomTom die ons steeds rechts aanhouden, rechtdoor, rechts aanhouden, rechtdoor de goede kant opstuurt. Komen we natuurlijk veel te vroeg bij ons hotel aan. Vanaf 3 uur is het inchecken en we zijn er al om 1200 uur.

De kamers waren nog niet klaar, we moesten nog een half uurtje wachten. Nu is dat geen straf, om lekker buiten bij het zwembad even te zitten. En het half uurtje duurde nog geen half uur.

We hebben nog een best grote kamer, de bedden zijn weliswaar niet zo breed, maar een kniesoor die daar op let. De badkamer is ook goed, met een klein min-puntje. Als iemand per ongeluk de wc-deur opendoet terwijl er iemand van de wc gebruik maakt, heb je of een deurkruk in je gezicht, om een deur tegen je knieën of als je staat, wordt je over de pot gemikt.

Na ons geinstalleerd te hebben, alle hoekjes worden gebruikt door de tassen en koffers, op naar st john passage.
Eenmaal daar aangekomen zo rond 2 uur, is het bloedheet, zelfs op de boardwalk naast het water is het bloedheet. Het zijn geweldige leuke winkeltjes, een paar gezellige barretjes en zeker leuk om te vertoeven. De sfeer voelt gewoon vakantie-relaxed aan. Als ik wat jonger zou zijn, zou dit zeker de plek zijn, waar ik zou chillen.

Nadat de dames bij Hooters hun vocht hebben geloosd, zijn we weer gezellig terug gewandeld.
Hierna zijn we richting Clearwater gereden, en constateerden we dat er toch wel heel veel kleine winkeltjes waren, waar nauwelijks klandizie was, hoe overleven deze mensen dan?
We vonden een Denny's alwaar we ons middag/avond eten hebben gegeten. De senior cheesesandwich is zeker voor kinderen aan te raden. Lies is er weg van. Mirjam had de Avocado burrito en ik iets als een beef schnitzel met wat veggies voor dipping erbij.
De gratis refill voor de frisdrank maken we gretig gebruik van. Er gaan toch iedere keer zo'n 2 glazen per man/vrouw doorheen.

Na het eten zijn we op zoek gegaan naar een Publix, waarschijnlijk heel toevallig, is dit de tweede keer dat we ergens heen gestuurd werden door de tomtom, waar het niet meer was. De eerste keer was het een Cracker Barrel Restaurant. Maar goed, de tweede optie, was wel raak. Een publix is niet zo als de walmart, het is meer alleen een voedingswinkel.
We zijn hier wel geslaagd voor een chocoladetaart, bordjes en bestek want Lies is morgen jarig. En een verjaardag zonder taart is geen verjaardag. Na de publix, toch nog even langs de Walmart, deze keer een supercentre, wat hebben ze hier toch veel. Deze winkel is vlakbij ons Hotel.

Eenmaal terug in het hotel, bleek de lift kapot, en we zitten op de 4de verdieping, dwz eigenlijk de 3de want de eerste is de begane grond. Typisch iets Amerikaans denk ik. Op de hotelkamer is Lies nog wat gaan lezen, en hebben wij nog een potje kaart gespeeld.

Met z'n allen tegelijk gaan slapen, dwz totdat lies sliep, want toen moesten de ballonnen opgeblazen worden, de happy birthday slinger opgehangen worden, en eigenlijk de verrassingscadeautjes nog ingepakt worden, maar het pakpapier ligt nog in de auto, het was niet mogelijk geweest om dit onzichtbaar voor Lies mee te nemen, naar de kamer.

En nu maar slapen.

Martin

Dag 12 - 9 juli Celebration / Downtown Disney

Na alvast wat opgeruimd te hebben voor de verplaatsing van morgen zijn we aan het eind van de ochtend naar Celebration geweest, een heel uniek plaatsje. Alles heel goed onderhouden. Met een meertje en daarom wat leuke eetgelegenheden. Het zou hysteria Lane van de tv kunnen zijn.
We hebben een blokje gelopen, maar de temperatuur was rond het middaguur wel heel erg hoog opgelopen, er was geen zuchtje wind. Dus eigenlijk geen weer om rond te wandelen.

Na een lunch bij wederom de Cracker Barrel, een laatste bezoekje aan de walmart in de buurt, hebben we maar wat verkoeling in ons appartement gezocht, zodat we eind van de middag downtown disney konden bezoeken.

Eerst nog even de 2 verse pizza's van de walmart verorbert en toen op weg naar Downtown. De temperatuur was toen al een stuk aangenamer. Het ritje duurde nog geen 5 minuten. Dat is toch wel lekker als je overal zo dicht bij zit. We zijn even een uurtje geweest want lies had teveel last van haar oor. Laten we hopen dat het morgen beter zal gaan.