Dag 11 - 8 juli De dokter

Vannacht was niet zo als anders, Lies had pijn in haar linkeroor, eigenlijk was dat gisteren al een beetje begonnen, maar wij dachten dat het gewoon wat water was, van al dat zwemmen.
Vannacht begon het echt te steken en continue pijn te doen. Nou dan gaat papa toch gewoon wat oordruppels met antibiotica halen? De Walgreens zit om de hoek, dus zo gepiept.
Ze hebben in zo'n winkel een apotheekje, alwaar je de benodigde pillen, poeders, drankjes en druppels kunt halen. Op recept wel te verstaan. En daar zat hem nu net de kneep.
De jongedame achter de toonbank, luisterde welwillend naar mijn verhaal van een vader die het zo'n medelijden had met zijn dochter omdat dat ze zo'n pijn had. En dat we op vakantie zijn, en dat ze nu vast niet kan zwemmen, wat ze zo verschrikkelijk leuk vind. Met een glimlach, je weet van wel, 'van have a good day', zei ze heel vriendelijk dat ze dat even aan de apotheker moest vragen, maar dat het eigenlijk niet kon. (Je mag namelijk geen antibiotica verkopen zonder recept.) Toen kwam er zo'n hindoestaanse, pakistaanse of ergens uit die contreien mega lange meneer, met een te kleine bril en te grote ogen, mij vriendelijk over de bril heenkijkend aanhorend naar hetzelfde verhaal, en dan zeggen dat dat echt niet kon. we konden bij de dokter ernaast. Dat is wel weer het mooie, in de zelfde winkel naast de toonbank van de apotheek, zat een health clinic, waar we een recept konden halen. Ik moet zeggen, hij zei het wel weer heel vriendelijk.
Ik weer terug naar huis, Lies aangekleed in de auto gestopt en weer dezelfde weg naar de apotheek gereden. Daar aangekomen, moesten we inschrijven op een touchscreen. Voornaam, naam, geboortedatum, Guardian, adres postcode en telefoonnummer. Die laatste 2 pasten natuurlijk niet. Dus maar wat ingevuld. En er werd natuurlijk gevraagd om een identificatiebewijs en zorgpas. (die had ik natuurlijk even vergeten. (Ik denk man eigen))
Er was nog 1 gezin voor ons, dus we moesten even wachten. Lies hoorde steeds minder, en begon een gebarentaal te ontwikkelen. Bij de tijd dat ik begreep wat ze bedoelde en de assistent ons roep. Begreep ik dat ze haar oor er af wilde hakken, want dan had ze er geen last meer van. (haha) Na ons ingeschreven te hebben en de gegevens aangepast naar wat ze wel waren. Moesten we weer gaan wachten totdat de nurse/dokter tijd had. We kwamen er toen achter dat alles met betrekking tot de gebarentaal, en degene die lies kennen, weten dat ze echt goed is met gebaren, op video was opgenomen vanuit de apotheek. Na wederom een klein kwartiertje te hebben moeten wachten, werden we geroepen door de nurse, een klein vrouwtje, volgens mij zelfs kleiner als Lisa, met een heel zacht stemmetje. Na de gebruikelijke vragen. De vraag wat er aan de hand was. Uitgelegd wat er was, en toen ging ze checken.

Het begon met een mega thermometer onder haar tong, daarna in het goede oor kijken, in het pijnlijke oor kijken, lisa's keel bekijken, haar nek en keel voelen, toen nog even luisteren naar hart en longen. Haar gewicht werd ook nog even gecheckt.

Daarna kregen we de informatie over de behandeling. 4 druppels in het pijnlijke oor, dat werd nog even specifiek vermeld, 3x per dag voor 7 dagen. Eigenlijk mocht het oor een week niet met water in aanraking komen, maar omdat we op vakantie zijn, met een goed oordopje zou ze wel kunnen zwemmen. Maar de eerste 48 uur, moest het oor echt droog blijven.

Het handigst was, om geen watjes te hoeven te gebruiken. Gaan liggen en de druppels even 5 minuten laten inwerken. De bijlage en het recept werden via de computer naar de apotheek gestuurd.
Ik vroeg nog, zijn het dure druppels? Nee, we schrijven zo min mogelijk dure medicijnen voor. Ooh en toen de rekening 89 Dollar. Als het na een week erger was geworden, dan mochten we gratis bellen. (handig om te weten)

Bij de apotheek moesten we weer even wachten. Het werd een piepklein flesje. voor ...
31 dollar, en ik maar denken dat ze zei, geen dure medicijnen.

Op naar huis en Lisa meteen voorzien van de druppels. Het werden eerst grote druppels en Lies hoorde meteen niets meer, maar gelukkig hielp het wel iets. Lies maar even laten liggen.

Daarna naar de walmart voor het lijstje boodschappen van de kennissen in nederland en onze laatste boodschappen voor deze week. Nog een paar lekkere eetbare asperines meegenomen, om de pijn wat te verlichten. bij het verlaten van de winkel had een hogere macht weer besloten dat we wat te weinig vocht hadden en de kraan weer goed opengedraaid.

Toen ik thuiskwam lag Lies net te slapen, dit heeft ze mooi 2 uur volgehouden. Hierna hebben we hotdogs gegeten en hield het zowaar weer op met regenen. Vanavond zou wel eens een mooie avond voor de Rockshow van shamu en het vuurwerkspektakel kunnen zijn.

En inderdaad, na eerst nog even de pinquin hal bezocht te hebben, die voornamelijk in het donker was, omdat het nu op de artic het ook donker is, waren we deze keer wel op tijd voor de zeeleeuwenshow. Tijdens het wachten op het begin van de voorstelling werden we vermaakt door een mime-speler. Hij deed het erg leuk. De show zelf, was een parodie op de shows in Seaworld zelf. Ik vond de participatie van de 2 zeeleeuwen, de walrus en nog een klein beestje erg matig. Maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de trainers.

Deze foto is speciaal voor Pa, zodat hij kan zien dat Mirjam ook op deze vakantie is meegeweest.

Nu op naar de Rock show van SHAMU. We waren ruim op tijd en hadden een mooi plekje, net achter de soakzone. De muziek was van bekende rocknummers van mijn jeugd. En de sprongen en kunstjes van de orca's waren geweldig. Wat zijn het toch een mooie beesten.

Ondertussen was het aardig donker geworden. En voordat de vuurwerkshow zou beginnen, konden we nog net de helikoptervlucht boven de artic nog een keer doen. Daarna moet je nog even lopen door de basis heen. Alwaar je ijsbeer, walrus en beluga's kunt zien, het was duidelijk dat het nacht was, want ze lagen allemaal te 'relaxen'.

we hadden nog iets meer als een half uur voordat de vuurwerkshow zou beginnen. Mirjam ging vast een plaatsje zoeken en Lies en ik gingen voor de laatste keer met de helikoptervlucht.
Na voor de laatste keer door elkaar geschud te zijn, op zoek naar mirjam bij het vuurwerkstadion.

Na enige zoeken en bellen, hebben we elkaar gevonden. Toch nog even naar een ander plekje opdat we mogelijk het vuurwerk beter zouden zien.

Het vuurwerk was geweldig, inclusief de fontijnen show die erbij werd gegeven. Al met al toch ruim een kwartier. Nu weer op weg naar de auto en het appartement, lies haar oor weer druppelen en dan onze oogjes toe.

Nog 1 dagje om de laatste dingetjes te doen, voordat we naar clearwater vertrekken. Maar dat zien we morgen dan wel weer.

Martin